RSS2.0
مقالات
مشاهده از میان نقاب ماده

به دست خود نگاه کنید و تصور کنید که دست خود را به کمک یک میکروسکوپ قوی تماشا می‌کنید. به بافت پوست، به نرمی گوشت که شیٔ مادی و تشکیل یافته از گوشت و خون می‌باشد، توجه نمأیید. بافت سلولی هر سلول از مولکول های کوچکتری تشکیل یافته که توسط رابط‌ های نامرئی به هم متصل شده‌اند. مولکولها حاوی اتم‌های هیدروژن، کربن، اکسیژن و نظایر آن میباشند که به هیچ وجه حالت جسم را ندارند بلکه آنها سایه‌های مرتعشی هستند که از پشت میکروسکوپ به شکل شبکه‌ای ازروشنأیی و تاریکی دیده میشوند.  
اکنون شما به مرز میان ماده و انرژی رسیده اید زیرا اجزأً شبه اتمی‌ که اتم را میسازند - الکترون هایی که حول یک هسته ی پرتون یا نوترون میگردند - لکه‌ها و نقطه‌های ماده نیستند. حالا احساس می‌کنید آنچه را که زمانی‌ جامد می‌‌پنداشتید، آثاری از انرژی می‌باشد - اکنون به عمق بیشتر کوانتوم می‌روید - به محض آنکه اثری را مشاهده می‌کنید، انرژی آن به جای دیگری منتقل شده است و از خود اثری برای مشاهده و لمس کردن بر جای نگذاشته است. هر اثر، یک حادثه ی کوانتومی می‌باشد که به محض رویت شدن، نامرئی میشود.
اکنون به عمق بیشتر فضای کوانتومی می‌روید. همه ی نورها ناپدید میشوند و جای آن را تاریکی‌های خالی‌ پر می‌کند. آن دورتر‌ها روی افق دید خود، آخرین نور را مشاهده می‌کنید که به ستاره‌ای بس دور در شب آسمان میماند. این نور را در ذهن خود نگاه دارید زیرا این نور آخرین باز مانده ی ماده و انرژی می‌باشد که میتوان آن را با هر ابزار علمی‌ دیگری مشاهده نمود. در این مرحله تاریکی به هم می‌رسد و شما در مکانی قرار می‌گیرید که نه تنها ماده و انرژی بلکه فضا و زمان نیز ناپدید شده است. در واقع شما دست خود را به عنوان یک حادثه ی فضا و زمان باقی‌ گذاشته اید که مانند همه ی حوادث فضا و زمان، بدن شما نیز باید مبدأی در فراسوی بُعد چهارم داشته باشد.
در اینجا چیزی به عنوان "قبل" و "بعد" و هیچ مفهومی از "بزرگ" یا "کوچک" وجود ندارد. در اینجا دست شما قبل از انفجار بزرگ و بعد از آنکه عالم در مرحله ی صفر مطلق به پایان برسد، قرار دارد. در حقیقت این واژه‌ها بی‌ مفهوم هستند زیرا شما به بطن عالم رسیده اید، به مکانی قبل از کوانتوم، که در عین بی‌ بُعد بودن شامل همه ی بُعد‌ها نیز می‌باشد. در واقع شما "در همه جا و در هیچ جا" قرار دارید.
آیا اکنون دست شما دیگر وجود ندارد؟ نه، اینطور نیست زیرا شما با عبور از بُعد چهارم به جایی نرفتید. تصور کلی‌ فضا و زمان دیگر کاربردی ندارد. دست شما هنوز در همه ی سطوحی که از آن گذشته اید - کوانتوم، شبه اتم، اتم، مولکول و سلول - با کمک هوش نامرئی با مکانی که شما هم اکنون در آن قرار دارید، در ارتباط است. هر سطح، لایه‌ای از تحول است که با لایه ی زیرین و یا زبرین خود به کلی‌ تفاوت دارد. اما تنها در اینجا که چیزی جز اطلاعات، نقطه نظر و پتانسیل وجود ندارد، همه ی سطوح به مبدأ خود باز گشته اند.

بنابر این نکات آموزنده ی این آزمایش بدین قرار می‌باشد:

 
  • اگر به اندزه‌ی کافی‌ به اعماق بافت ماده و انرژی بروید، به مبدأ عالم میرسید. همه ی حوادث موجود در فضا و زمان دارای منبع مشترکی هستند که از واقعیتی که تصور می‌کنیم، خارج است.
  • در فراسوی کوانتوم، بدن شما یک پتانسیل خالص خلّاق است، فرآیندی که توسط هوش کنترل میشود.
     
     

برگرفته شده از کتاب "ذهن بی‌ انتها، جسم پر دوام" 

نویسنده: دیپاک چوپرا

 



نظرات شما:


هيچ نظري ثبت نشده است

ثبت نظر:




بالا

© ماه جبین

Site by CodeNegar group